Τρίτη, 29 Απριλίου 2014

ΠΕΑΛΣ: ΑΡΘΡΟ Αφιέρωμα στο Κεντρικό Λιμεναρχείο Πατρών, μια υπηρεσία αιχμής για το Λιμενικό Σώμα με μεγάλες επιτυχίες ενάντια στο οργανωμένο έγκλημα

Email This
Της Ανθυπασπιστή Λ.Σ. ΜΠΙΤΣΙΚΑ Ερασμίας 

Κ Ε Ν Τ Ρ Ι Κ Ο  Λ Ι Μ Ε Ν Α Ρ Χ Ε Ι Ο  Π Α Τ Ρ Ω Ν
Περιφρουρώντας την μεγαλύτερη Πύλη της Ελλάδας προς τη Δύση

Κατά τη διάρκεια των τεσσάρων χιλιετιών της ιστορίας της και ειδικότερα στη Ρωμαϊκή περίοδο, η Πάτρα αποτέλεσε κοσμοπολίτικο κέντρο της Μεσογείου και εξακολουθεί να είναι ένα διεθνές εμπορικό κέντρο, μεγάλο λιμάνι και κομβικό σημείο για το εμπόριο και την επικοινωνία με την Ιταλία και την Ευρωπαϊκή Δύση.  

ΠΑΤΡΑ Η ΠΟΛΗ
Η Πάτρα είναι η πρωτεύουσα του νομού Αχαΐας, της περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας, το μεγαλύτερο αστικό κέντρο και λιμένας της Πελοποννήσου αποτελώντας συνάμα το μεγαλύτερο οικονομικό, εμπορικό και πολιτιστικό κέντρο της Δυτικής Ελλάδας. Η δημοτική ενότητα της Πάτρας, που αντιστοιχεί στην κυρίως πόλη, έχει πληθυσμό 168.034 κατοίκους. Το πολεοδομικό συγκρότημα της Πάτρας είναι το τρίτο μεγαλύτερο σε πληθυσμό στην Ελλάδα μετά από αυτό της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Ένα κεντρικό χαρακτηριστικό της αστικής γεωγραφίας της Πάτρας είναι η διαίρεσή της στην Άνω και Κάτω πόλη, που συνδέονται μεταξύ τους με σκάλες. Η Κάτω πόλη, η οποία περιλαμβάνει τον αστικό πυρήνα του 19ου αιώνα και το λιμάνι, βρίσκεται δίπλα στη θάλασσα και απλώνεται μεταξύ των εκβολών των ποταμών Γλαύκου και Χαράδρου και είναι χτισμένη πάνω σε ένα αρχικά ποταμογενές και ελώδες έδαφος, ενώ η Άνω πόλη καλύπτει την περιοχή των παλαιότερων οικισμών, γύρω από το φρούριο, πάνω στις δυτικότερες υπώρειες του Παναχαϊκού όρους(1.928 μέτρα) [πριν τον Πατραϊκό Κόλπο.

ΠΑΤΡΑ – Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΟΥ
Η πρώτη επαναστατική κίνηση κατά των Τούρκων έγινε το1466 υπό τον επίσκοπο Πατρών Νεόφυτο. Η δεύτερη έγινε το 1532 με τη βοήθεια του Ισπανικού στόλου υπό την ηγεσία του Ανδρέα Doria. Η τρίτη εξέγερση έγινε τον Οκτώβριο του 1571, μετά την ναυμαχία της Ναυπάκτου. Τότε η πόλη εξεγέρθηκε κατά των Τούρκων όπως έκαναν και άλλες περιοχές της Στερεάς και της Πελοποννήσου. Επικεφαλής της εξέγερσης ήταν ο επίσκοπος Παλαιών Πατρών Γερμανός Α΄. Σε όλη την Πελοπόννησο επικρατούσε ήδη αναβρασμός από το προηγούμενο έτος όταν οι Τούρκοι έκαναν μεγάλες λεηλασίες, καταστροφές εκκλησιών και μοναστηριών και βασανιστήρια μοναχών προκειμένου να συγκεντρώσουν πόρους για την εκστρατεία κατά της Κύπρου.  Η νίκη του χριστιανικού στόλου στη Ναύπακτο, στον οποίο συμμετείχαν και πολλοί Έλληνες, και οι ελπίδες για βοήθεια από την Ιερά Συμμαχία οδήγησε σε αυθόρμητη εξέγερση στην Πελοπόννησο αλλά και σε μακρινότερες περιοχές της Ελλάδας όπως το Άγιο Όρος, το Πήλιο και οι Σέρρες. Μόλις έγινε γνωστή στην Πάτρα η καταστροφή του Οθωμανικού στόλου στη Ναύπακτο, το γεγονός πανηγυρίστηκε με δοξολογίες και χαρμόσυνες εκδηλώσεις. Ο μητροπολίτης Γερμανός ο Α' ήλθε σε συνεννόηση με πέντε προκρίτους και κατοίκους γειτονικών περιοχών της Πελοποννήσου και της Στερεάς για την προετοιμασία της εξέγερσης. Στα παράλια του Πατραϊκού καταδιώκονταν και σφάζονταν Τούρκοι που έφταναν από τον κατεστραμμένο στόλο τους. Η προδοσία της κίνησης από έναν Αιγιώτη, η αδυναμία του χριστιανικού στόλου να μεταφέρει τον πόλεμο στην ξηρά και η αριθμητική υπεροχή των Τούρκων οδήγησαν στην γρήγορη καταστολή της εξέγερσης. Ο επίσκοπος Γερμανός θανατώθηκε και τεμαχίστηκε μαζί με τον ανιψιό του. Το 1687 οι Ενετοί πολιορκούν ξανά την Πάτρα και την διατηρούν, μαζί με όλη σχεδόν την Πελοπόννησο μέχρι το1715. Η πόλη γνώρισε καταστροφές από τους Τουρκαλβανούς κατά την Ορλωφική επανάσταση το 1770.  Στις 25 Μαρτίου 1821 στην Πάτρα κηρύσσεται η Ελληνική Επανάσταση από τον Δεσπότη Παλαιών Πατρών Γερμανό και τους προκρίτους της Αχαΐας οι οποίοι ξεκινούν να πολιορκούν το κάστρο της πόλης. Η πόλη γνώρισε πολλές πολιορκίες από τα ελληνικά επαναστατικά στρατεύματα αλλά ήταν δύσκολο να καταληφθεί. Το 1828 ο Γάλλος στρατάρχης Νικόλαος - Ιωσήφ Μαιζών καταλαμβάνει με Γαλλικά στρατεύματα την πόλη εκδιώκοντας την Τουρκο-Αυγυπτιακή φρουρά του Ιμπραήμ και παραδίδει την πόλη στη νεοσύστατη Ελληνική Κυβέρνηση. Κατά τη διάρκεια του επαναστατικού αγώνα καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά. Η σύγχρονη πόλη κτίσθηκε από τον Καποδίστρια στο χώρο της αρχαίας.

ΠΑΤΡΑ – ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΣΟΥ (χθες)
Τα πρώτα δείγματα ναυτιλιακών και παράκτιων δραστηριοτήτων, κατά τα προϊστορικά χρόνια, έχουν εντοπιστεί στην περιοχή της Αγιάς, η οποία λειτουργούσε ως επίνειο τη πολίχνης Αιγιαλός, που βρισκόταν στη θέση Αμυγδαλιά της Βούντανης. Από το υποτυπώδες λιμάνι της Αγιάς, ωστόσο, απέπλευσαν τα πλοία των Ιώνων Αιγιαλέων με κατεύθυνση το Αίγιο, όπου θα συναντούσαν το μυκηναϊκό στόλο των Αχαιών, για να εκστρατεύσουν από κοινού κατά της Τροίας. Μετά την ίδρυση της Πάτρας, τον 11ο π.Χ. αιώνα, σε θέση πλέον πιο κοντά στην θάλασσα – σε σχέση με την προϊστορική τοποθεσία της πολίχνης Αιγιαλός – το Λιμάνι της πόλης οργανώθηκε στην ανατολική παραθαλάσσια περιοχή της, εκεί όπου αργότερα ανεγέρθηκε ο ναός της θέας Δήμητρας, η οποία υπήρξε η προστάτιδα της ‘Αχαϊκής Συμπολιτείας’. Σήμερα, στην θέση του αρχαίου ναού ορθώνεται ο περίφημος ναός του Αγίου Ανδρέα, ο οποίος έχει ανακηρυχθεί σε πολιούχο των Πατρών. Στη θέση αυτή, το Λιμάνι λειτούργησε μέχρι και τα τέλη του 13ου αιώνα, δεχόμενο, όμως, αρκετές παρεμβάσεις για την προστασία των πλοίων και του διαμετακομιστικού εμπορίου, από τους πειρατές και τους διάφορους εισβολείς. Επί Φραγκοκρατίας, τον 13ο αιώνα, το Λιμάνι των Πατρών μετατοπίστηκε, προς την Βόρεια πλευρά της Πόλης, στο σημείο εκείνο που κατέληγε η ‘Magna Ruga’ (η σημερινή οδός Αγίου Νικολάου), έτσι ώστε να βρίσκεται σε ευθεία γραμμή από το Κάστρο της πόλης και υπό την προστασία του. Το Λιμάνι της Πάτρας έχει στο παρελθόν παίξει πρωτεύοντα ρόλο στην οικονομική ζωή της σύγχρονης Ελλάδας από τα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας της. Υπήρξε σημαντικό εισαγωγικό και εξαγωγικό κέντρο της χώρας μας. Με το πέρασμα του χρόνου και την ανάπτυξη του Πειραιά, η κίνηση άρχισε να λιγοστεύει. Το 1893 έγινε η διάνοιξη της διώρυγας της Κορίνθου με συνέπεια να συνδεθεί το Αιγαίο με το Ιόνιο Πέλαγος και να μειωθεί έτσι η θαλάσσια απόσταση μεταξύ της Πάτρας και του Πειραιά καθώς δεν ήταν υποχρεωτικός πλέον ο περίπλους της Πελοποννήσου. Μεγάλη ήταν η συμβολή του λιμανιού στην υπερπόντια μετανάστευση ιδιαίτερα στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα. Κύριο μέσο μεταφοράς των μεταναστών μέχρι και τη δεκαετία του 1960 προτού γίνει άνισος ο συναγωνισμός με το αεροπλάνο αποτελούσαν τα υπερωκεάνια που συχνά προσέγγιζαν και στην Πάτρα. Το Ελληνικό μεταναστευτικό κύμα προς την Αμερική έως το 1907, οπότε και ιδρύθηκε η πρώτη ελληνική ωκεανοπόρος επιβατική γραμμή, το διακινούσαν ξένες ατμοπλοϊκές γραμμές. Δύο τέτοιες εταιρίες που τα υπερωκεάνιά τους προσέγγιζαν στην Πάτρα ήταν η γερμανική «Hambourg American Line» και κυρίως η αυστριακή «Austro Americana» που κατεξοχήν μετέφερε Έλληνες μετανάστες στην Αμερική έως το 1907. Τα πρώτα χρόνια μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το λιμάνι βρισκόταν σε μαρασμό μέχρι προ 30ετίας οπότε άρχισε να λειτουργεί η σύνδεση Ελλάδας -Ιταλίας με F/B. Ήδη κατά τη θερινή περίοδο στην γραμμή αυτή δρομολογούνται πλέον των 40F/B.

Λιμενικά έργα
Αφού ολοκληρώθηκαν τα λιμενικά έργα, στις 16 Ιουνίου 1889 υπογράφηκε νέα σύμβαση με τον Φραγκίσκο Αύγουστο Σαιν για την κατασκευή των απαραίτητων για την λειτουργία του λιμανιού κρηπιδωμάτων μεταξύ των μόλων Αγίου Νικολάου και Καλαβρύτων, ιδρύσεως πλατείας για το νέο Τελωνείο, και δημιουργία κρηπιδώματος που θα αποτελούσε συνέχεια του άνω κρηπιδώματος του μηχανικού του λιμανιού της Πάτρας. Το έργο ναυάγησε πριν ακόμα ξεκινήσει λόγω τεχνικών δυσκολιών και ακολουθεί δικαστική οικονομική διαμάχη με τον εργολάβο του έργου. Τα κρηπιδώματα δεν κατασκευάστηκαν, με αποτέλεσμα τα πλοία να μην μπορούν να πλευρίσουν και να προσεγγίσουν τις αποβάθρες για να φορτώσουν ή να ξεφορτώσουν εμπορεύματα. Αποτέλεσμα αυτού ήταν να δημιουργηθεί χάος στο λιμάνι κατά την προσέγγιση των πλοίων και πολλά θανατηφόρα ατυχήματα. Δημιουργήθηκε επίσης και ένας στόλος από βάρκες-μαούνες (φορτηγίδες που εξυπηρετούσαν τα πλοία στην φορτοεκφόρτωση. Και εκεί είχαμε συμπλοκή μεταξύ των ιδιοκτητών των πλοιαρίων ατυχήματα και νεκρούς επίσης. Οι εσωτερικές εξελίξεις και πολεμικά γεγονότα δεν επέτρεψαν την δημιουργία για πολλά χρόνια. Η απελευθέρωση από τους Τούρκους, το 1928 δημιούργησε την ανάγκη στους Πατρινούς να στρέψουν το ενδιαφέρον τους προς την θάλασσα ακόμη μια φορά. Σκοπός αυτής της κίνησης ήταν να έλθουν σε επαφή με την Ευρωπαϊκή κουλτούρα αλλά και να νιώσουν την έλξη των αρχαίων προγόνων τους προς την θάλασσα. Λόγω όμως της μετακίνησης των παραλιακών δρώμενων προς την Βόρεια πλευρά της πόλης ήδη από την εποχή της Φραγκοκρατίας, η αναβίωση της λατρείας των αρχαίων Πατρινών για την ακροθαλασσιά τους, φάνταζε μάλλον αδύνατη και έτσι σιγά – σιγά οι Πατρινοί του 19ου αιώνα μετέτρεψαν τους παραλιακούς χώρους, σε χώρους διασκέδασης και αναψυχής. Την 1η Σεπτεμβρίου 1930 η Λιμενική Επιτροπή Πατρών αναθέτει στην Τεχνική Εταιρεία KODORE την εκτέλεση κάποιων έργων ριζικής ανάπλασης και διαμόρφωσης του λιμανιού. Καθώς λοιπόν τα έργα βρίσκονταν σε εξέλιξη, ο Β Παγκ. Πόλεμος πλήττει και την Πάτρα. Κατόπιν το 1956 ύστερα από τα καταστροφικά γεγονότα του 1940 ήρθε ξανά στην επιφάνεια το Λιμενικό Ζήτημα της πόλης και η βόρεια επέκταση του λιμανιού επειδή δεν υπήρχε χερσαία οδός πρόσβασης.
 
Το λιμάνι ανέκαθεν έπαιζε σημαντικό ρόλο στην οικονομική, κοινωνική και πολιτική ζωή της πόλης και της ευρύτερης περιοχής. Κατά τον 19ο αι. γνώρισε μία περίοδο μεγάλης άνθησης ως κέντρο σταφιδεμπορίου. Τα πλεονεκτήματα γεωγραφικής θέσης του επιφύλαξαν μια εκτεταμένη περίοδο ακμής, που σημάδεψε τη ζωή της Πάτρας και διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό τα χαρακτηριστικά της τοπικής οικονομίας. Στη συνέχεια, η κάμψη και παρακμή του σταφιδεμπορίου, συμπαρέσυρε και το λιμάνι σε μία περίοδο στασιμότητας και αργότερα παρακμής, που έγινε ιδιαίτερα έντονη τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια. Όμως η ανάπτυξη των πορθμειακών μεταφορών, οδήγησε σε μία νέα περίοδο ακμής, που άρχισε τη δεκαετία του 1960 και συνεχίζεται και σήμερα με πολύ θετικές προοπτικές. Συγκεκριμένα από το 1951 -52 αρχίζει να ανακτά σημαντική εμπορευματική δραστηριότητα στα πλαίσια των αλλαγμένων μεταπολεμικών συνθηκών. Από το τέλος της δεκαετίας του '50 δρομολογούνται οι συνθήκες που καθόρισαν τον σημερινό χαρακτήρα του λιμανιού. Μέσα στα τελευταία 30 χρόνια, τόσο η Πάτρα όσο και το λιμάνι της άλλαξαν δραστικά. Ιδιαίτερες αλλαγές στο χαρακτήρα του λιμανιού έγιναν και τα τελευταία τρία χρόνια, οι οποίες οφείλονται κυρίως στην πρόσφατη κρίση των Βαλκανίων, όπου οι προτιμήσεις τουριστικών και εμπορευματικών ροών άλλαξαν. Ως χρονολογία ορόσημο μπορεί να χαρακτηριστεί το 1960, γιατί είναι η χρονιά εκείνη που δρομολογείται το πρώτο οχηματαγωγό πλοίο (ferry-boat) στη γραμμή Ελλάδας - Ιταλίας. 

ΠΑΤΡΑ – ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΣΟΥ (σήμερα)
 Οι εξελίξεις της διεθνούς μεταφορικής αγοράς στην ευρύτερη περιοχή της Αδριατικής και των Βαλκανίων, αναδεικνύουν και αναβαθμίζουν το ρόλο του λιμανιού της Πάτρας στο διεθνές δίκτυο των μεταφορών. Σήμερα, το λιμάνι αποτελεί τη σημαντικότερη τερματική εγκατάσταση θαλάσσιων μεταφορών της Δυτικής Ελλάδας και το σημαντικότερο σημείο πορθμειακής σύνδεσης της χώρας με την Ιταλία, ενώ ο ρόλος του στο δίκτυο των εσωτερικών ακτοπλοϊκών συνδέσεων με τα νησιά του Ιονίου έχει αποδυναμωθεί, μετά την ανάπτυξη του λιμανιού της Κυλλήνης ως κύριου σημείου συνδέσεως της Ζακύνθου και της Κεφαλληνίας.  

Η θέση της Πάτρας ως πλησιέστερου σημαντικού ηπειρωτικού λιμένος προς τη δυτική Ευρώπη, ως αστικού κέντρου υπερτοπικής κλίμακας και συγκοινωνιακού κόμβου, ευνόησε τη χρησιμοποίησή της από τους τουρίστες, είτε ως σημείο εισόδου - εξόδου, είτε ως σημείο διέλευσης. Γεγονός ιδιαίτερα σημαντικό για την πολεοδομική της διαμόρφωση, μιας και το λιμάνι, η σιδηροδρομική γραμμή και ο σταθμός, καταλαμβάνουν σημαντικό, αν όχι ολόκληρο μέρος, από την παραλία της πόλης, και που σε συνδυασμό με την ύπαρξη των βιομηχανιών στα νοτιοδυτικά παράλια (Ακτή Δυμαίων) καθιστούν την Πάτρα μια "παραθαλάσσια πόλη χωρίς θάλασσα".

Η κρίση των Βαλκανίων έχει ως αποτέλεσμα την εκτροπή πολύ σημαντικού τμήματος του διεθνούς εμπορίου της χώρας στη θαλάσσια οδό εξυπηρέτησης. Ενώ το ποσοστό του διεθνούς εμπορίου της χώρας που εξυπηρετείται οδικά παραμένει σταθερό στην τάξη του 7-8% ετησίως, η κατανομή των φόρτων μεταξύ θαλάσσιου δρόμου της Αδριατικής και των χερσαίων διαδρομών, έχει μεταστραφεί, από 80-20% περίπου στα μέσα της δεκαετίας του 1980, σε 50-50% για το 1993. Από τον φόρτο αυτό, το 1993 η Πάτρα εξυπηρετεί περίπου το 80%, ενώ η Ηγουμενίτσα το υπόλοιπο 20%. Οι προβλέψεις συγκλίνουν στο ότι ακόμα και μετά την αποκατάσταση της πολιτικής ομαλότητας στα Βαλκάνια, θα παραμείνει εξυπηρετούμενο από τη θαλάσσια οδό το μεγαλύτερο μέρος από την εκτραπείσα κίνηση. 

Οι προβλεπόμενοι φόρτοι για το 2010 ανέρχονται σε 190.000 - 280.000 φορτηγά, 280.000 - 300.000 ιδιωτικά αυτοκίνητα, 10.000 λεωφορεία, 40.000 δίκυκλα και 1.700.000 επιβάτες το χρόνο. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι το 1992 τα αντίστοιχα νούμερα ήσαν: 948.226 επιβάτες, 110.999 φορτηγά, 6.806 λεωφορεία, 153.096 επιβατικά και 17.883 δίκυκλα. Οι γεωπολιτικές αλλαγές με τους πολέμους και τις επεμβάσεις, κατέστησαν την Πάτρα σημείο εξόδου προς την Ευρώπη για μεγάλο αριθμό προσφύγων και μεταναστών. Οι Κούρδοι στις αρχές της δεκαετίας του ΄90, στη συνέχεια οι Ιρακινοί και από τις αρχές του 2002 οι Αφγανοί , με ένα διαρκώς διογκούμενο ρεύμα μεταναστών και από άλλες περιοχές της Ασίας και Αφρικής, δημιουργούν μια νέα πραγματικότητα στην πόλη. Από την μια μεριά οι εντεινόμενες διαμαρτυρίες για την εξεύρεση λύσης και από την άλλη ένα κίνημα αλληλεγγύης προς τους πρόσφυγες δημιουργούν μια διαπάλη με κοινωνικό αντίκτυπο δημιουργώντας μια νέα ταυτότητα για την πόλη των Πατρών που ξαφνικά φαινόταν να συμπυκνώνει όλα τα προβλήματα του σύγχρονου κόσμου.  

Μαρίνα 
Στον λιμένα Πατρών λειτουργεί διαμορφωμένη Μαρίνα χωρητικότητας περίπου 450 σκαφών (ανάλογα με το μέγεθος αυτών) για την εξυπηρέτηση τουριστικών σκαφών. Βρίσκεται βόρεια και σε γειτνίαση με την βόρεια λιμενολεκάνη του λιμένα Πατρών. Η μαρίνα έχει τρείς μικρές λιμενολεκάνες (βάθους 3,5 μ. από την κατώτατη ρηχία), 8 σταθερούς προβλήτες και 3 πλωτούς. Συγκεκριμένα στη νότια λιμενολεκάνη αυτής υπάρχουν ένα κρηπίδωμα και 3 ξύλινες πλωτές προβλήτες (68 μ. μήκος έκαστη), στη μεσαία λιμενολεκάνη 6 ξύλινες σταθερές προβλήτες (44-45 μ. μήκος έκαστη) και στη βόρεια λιμενολεκάνη 2 σταθερές προβλήτες. Η μαρίνα προστατεύεται από κυματοθραύστη μήκους 620 μ. (δυτικά) και 52 μ. (βόρεια). Με τη δημιουργία του Νέου Νότιου Λιμανιού και τα υπόλοιπα έργα υποδομής στην περιοχή το Λιμάνι της Πάτρας αναδεικνύεται σε βασικό κόμβο συνδιασμένων μεταφορών στο χώρο της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.
Πορθμείο ΡΙΟ-ΑΝΤΙΡΡΙΟ
Στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια λοιπόν, γύρω στα 1946, οι συνεταιρισμοί Αγρινίου και Ηπείρου ζήτησαν από το κράτος την ίδρυση του πορθμείου Ρίου-Αντιρρίου. Και το αίτημα τους έγινε δεκτό, παρά την σφοδρή αντίδραση των Ναυπακτίων, οι οποίοι ήθελαν να διατηρήσουν το πορθμείο στην πόλη τους. Ως αποζημίωση προς τους «πληγέντες πλοιοκτήτες» της Ναυπάκτου τους δόθηκε είτε άδεια δρομολόγησης ferry boat στο Ρίο-Αντίρριο είτε άδεια λεωφορείου. Το πρώτο F/B που ξεκίνησε την γραμμή ήταν το (πρώην αποβατικό του πολέμου) «ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΙΑΣΕΜΙΔΗΣ» ιδιοκτησίας της συνεταιριστικής ΚΥΔΕΠ (νυν αειμνήστου, λόγω χρεωκοπίας). Γνωρίζαμε ότι στη γραμμή του Ρίου - Αντίρριου από το ξεκίνημα της ήταν δρομολογημένα πρώην αποβατικά του Β'Π.Π. Η αρχή είχε γίνει βέβαια το 1946 με το ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΙΑΣΕΜΙΔΗΣ (σημερινό ΕΥΓΕΝΙΑ Π) και ακολούθησαν την δεκαετία '50 τα ΡΟΔΟΣ, ΝΑΥΠΑΚΤΟΣ, ΜΕΛΙΝΑ κ.α. Προκαλεί όμως εντύπωση το γεγονός ότι τουλάχιστον μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας '60 (όταν και είχε αρχίσει πλέον από καιρό η ραγδαία ναυπήγηση ελληνικών πλοίων ανοιχτού τύπου) η ιστορική γραμμή απασχολούσε τον μεγαλύτερο αριθμό πρώην αποβατικών που είχαν μετασκευαστεί σε Ε/Γ-Ο/Γ. Σε δημοσίευμα από το έντυπο "ΧΡΗΜΑ" της 22ας Μαΐου 1969, σχετικό με τα πορθμεία ανοιχτού τύπου που εξυπηρετούσαν τις διάφορες πορθμειακές γραμμές εκείνο το χρονικό διάστημα, από τα δεκαπέντε (15) πλοία ανοιχτού τύπου που ήταν δρομολογημένα στη γραμμή Ρίου - Αντίρριου, τα έντεκα (11) ήταν πρώην αποβατικά.

Το Πορθμείο του Ρίου βρίσκεται βόρεια της πόλης των Πατρών και απέχει 12 περίπου χιλιόμετρα.  Η συχνότητα χρήσης Ανατολικού και Δυτικού προβλήτα εξαρτάται καθοριστικά από τις καιρικές συνθήκες και κατά κύριο λόγο από τη φορά του ανέμου. Στον Ανατολικό προβλήτα Ρίου η λιμενική ζώνη καταλαμβάνει έκταση 11.136 τ.μ. Διαθέτει κρηπιδώματα μήκους 395 περίπου μέτρων τα οποία είναι εξοπλισμένα με δέστρες. Το κατάστρωμα είναι ασφαλτοστρωμένο και ο χώρος φωτίζεται από δύο ιστούς ύψους 35μ. Ο Δυτικός προβλήτας Ρίου καταλαμβάνει έκταση 39.156 τ.μ. Συμπεριλαμβανομένου και  του προσωρινού προβλήτα επιφάνειας 18.205 τ.μ. που κατασκευάστηκε για την εξυπηρέτηση του πορθμείου λόγω κατασκευής της γέφυρας Ρίου-Αντιρρίου. 

Η κίνηση στο πορθμείο Ρίου-Αντιρρίου μειώθηκε σημαντικά με την έναρξη λειτουργίας της γέφυρας εντούτοις η ανταγωνιστικότητα των τιμολογίων του πορθμείου σε σχέση με τα διόδια της γέφυρας αποτελεί συγκριτικό πλεονέκτημα για την κίνηση του πορθμείου. 

Λ Ι Μ Ε Ν Ι Κ Η   Α Ρ Χ Η   Π Α Τ Ρ Ω Ν
Η Πάτρα έχει ιστορικό λιμεναρχείο. Από την εποχή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και περί τον 11ο αιώνα οι λεγόμενοι «Λιμενάρχες Αβυδίκοι» ορίζονταν κατά λιμένα από το «Σεκρέτον Θαλάσσης» (δηλαδή το σημερινό Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας). Η δικαιοδοσία τους, εκτός από την γενική αστυνόμευση του λιμένος και την φωτοσήμανση τη περιοχής, περιλάμβανε ως προς μεν τα πλοία  την εξακρίβωση της πλοιοκτησίας, την καταγραφή τους στο «Δημοσιακόν Κώδικα», την καταμέτρησή τους, τον έλεγχο των ναυαγίων, ως προς δε τους ναυτικούς την εποπτεία τους, την αναγνώριση των πλοιάρχων, την εκδίκαση ναυτικών αδικημάτων, ως προς την άσκηση της λιμενική αστυνομίας την παρακολούθηση της κίνησης των πλοίων, τον έλεγχο των φορτίων, των επιβατών και την είσπραξη των λιμενικών τελών. Αργότερα, στα χρόνια της βασιλείας του Όθωνα η Πάτρα ανήκε μαζί με το Μεσολόγγι και την Κυλλήνη ανήκε στο 4ο τμήμα διαίρεσης των ελληνικών παραλίων σύμφωνα με το διάταγμα της 23-1-1834 «Περί Οργάνωσης της Λιμενικής Διοικήσεως της Ελλάδος». Έτσι, το 1838 Λιμενάρχης του Δ΄τμήματος (Μεσολόγγι) ήταν ο Πλοίαρχος Β΄κλάσεως Λ. Τσόρτσος με Υπολιμενάρχη τον Υποπλοίαρχο Λ. Μαρσιλιέζη (Πάτρα) και Επιστάτη Λιμένων τον Σημαιοφόρο Ν. Βλαχόπουλο (Αίγιο) και το 1848 Υπολιμενάρχης ο Ι. Βελισσάριος (Πάτρα).  Το 1853 στο Υπολιμεναρχείον Πατρών υπηρετούσαν ο Υποπλοίαρχος Α΄τάξεως Ζ. Αναγνώστου ως Υπολιμενάρχης με βοηθό Α΄τάξεως τον Στ. Παρθενόπουλο. Από το 1887 με τον νόμο ΑΥΜΖ «Περί Οργανισμού των λιμενικών αρχών του κράτους» η Πάτρα –μαζί με την Σύρο, τον Πειραιά, την Κέρκυρα και τον Βόλο- αναγνωρίστηκε ως Κεντρικό Λιμεναρχείο και επανδρωνόταν με ένα Λιμενάρχη, έναν Γραμματέα, έναν Υπολογιστή, έναν Αρχιλιμενοφύλακα και 4 Λιμενοφύλακες, στελέχη του Πολεμικού Ναυτικού.
Αργότερα, και μετά την ίδρυση του Λιμενικού Σώματος το 1919 η Λιμενική Αρχή Πατρών λειτουργεί ως Επιλιμεναρχείο μέχρι το 1927 με πρώτο Λιμενάρχη τον ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ Ανδρέα (09-12-1920 έως 14-12-1922). Μμετατάχθηκε σε Κεντρικό Λιμεναρχείο το 1942. (Δ.1/4/1942). Κατά την διάρκεια των ιταλικών βομβαρδισμών στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο το Λιμεναρχείο διατήρησε πλήρως την συνοχή και την αποδοτικότητά του. Το προσωπικό του Λιμεναρχείου εργαζόμενο σχεδόν μόνο την νύχτα, επιτέλεσε στο ακέραιο το καθήκον του για την επίτευξη των πολεμικών στόχων του λιμένος Πατρών που ήταν ο τόπος συγκέντρωσης των στρατευμάτων της Δυτικής Πελοποννήσου προς το Αλβανικό μέτωπο. Στις 29 Απριλίου κλιμάκιο γερμανικού στρατού κατέλαβε την πόλη. Ιταλική  μονάδα εγκαταστάθηκε στο Λιμεναρχείο περιορίζοντας την δύναμή του σε ένα μόνο τμήμα αυτού. Σήμερα, η  Λιμενική Αρχή Πατρών στελεχώνεται από 244 άτομα που πέραν των λοιπών καθηκόντων τους, εστιάζουν περισσότερο στο θέμα της ασφάλειας και την αποτροπή έκνομων πράξεων με καθημερινούς, εντατικούς ελέγχους σε επιβατικά οχήματα, μεγάλα κοντέινερ με διεθνείς προορισμούς. Τα επιχειρησιακά μέσα της υπηρεσίας είναι 05 οχήματα, 01 λεωφορείο, 02 πλωτά μέσα (ΠΛΣ-606, ΠΛΣ-419). Συχνές είναι οι επιτυχίες τους στην πάταξη του οργανωμένου εγκλήματος. Σε συνεργασία με κλιμάκια του Αρχηγείου Λ.Σ-ΕΛ.ΑΚΤ. εντοπίζουν λαθραία εμπορεύματα σε ειδικά διαμορφωμένες κρύπτες οχημάτων, παρακολουθούν και συλλαμβάνουν διακινητές παράνομων στην χώρα μας μεταναστών, διενεργούν  πάρα πολλές κατασχέσεις όπλων, φυσιγγίων, κοκαΐνης, τσιγάρων, κ.ά.  

Ενδεικτικά παραθέτουμε τα κάτωθι στοιχεία







































Μαζί με τον Λιμενάρχη Πλοίαρχο Λ.Σ. ΚΟΡΟΝΤΖΗ Τρύφωνα εικονίζονται οι εξής συνάδελφοι από αριστερά: Υποπλοίαρχος Λ.Σ ΚΑΡΑΒΟΥΛΙΑΣ Νικόλαος, Ανθυποπλοίαρχος Λ.Σ ΤΣΙΝΤΩΝΗΣ Ιωάννης, Σημαιοφόρος ΠΟΙΜΕΝΙΔΗΣ Γεώργιος, Επικελευστής Λ.Σ ΤΖΟΥΦΑ Κωνσταντίνα, Επικελευστής Λ.Σ ΦΟΥΡΛΑΣ Θεοδόσιος, Επικελευστής Λ.Σ ΠΑΝΟΠΟΥΛΟΥ Έλλεν, Επικελευστής Λ.Σ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ Τρίσω, Επικελευστής Λ.Σ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ Άγγελος, Λ/Φ ΣΤΑΘΗ Ελένη, Πλοίαρχος Λ.Σ ΚΟΡΟΝΤΖΗΣ Τρύφων, Επικελευστής Λ.Σ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ Κώστας, Σημαιοφόρος Λ.Σ ΖΟΥΜΠΟΥ Θεοδώρα, Σημαιοφόρος Λ.Σ ΑΪΒΑΛΗ Μαρία, Επικελευστής Λ.Σ ΚΑΣΠΙΡΗ Χρυσούλα, Κελευστής Λ.Σ ΚΟΛΩΝΗ Δήμητρα, Σημαιοφόρος Λ.Σ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ Δέσποινα, Επικελευστής Λ.Σ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ Γεωργία,  Ανθυποπλοίαρχος Λ.Σ ΟΙΚΟΝΟΜΟΠΟΥΛΟΣ Νικόλαος, Πλωτάρχης (Τ) Λ.Σ ΜΑΧΑΙΡΑΣ Αντώνιος, Λ/Φ ΛΕΠΙΔΑ Ευμορφία και Επικελευστής Λ.Σ ΠΟΔΑΡΑΣ Ευάγγελος.

ΛΙΜΕΝΑΡΧΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΟΥ ΛΙΜΕΝΑΡΧΕΙΟΥ ΠΑΤΡΑΣ
ΤΡΥΦΩΝΑΣ ΧΑΡ. ΚΟΡΟΝΤΖΗΣ   Πλοίαρχος Λ.Σ.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1968. Κατατάχθηκε στη Σχολή  Δοκίμων Σημαιοφόρων Λιμενικού Σώματος το 1992 από την οποία αποφοίτησε το 1994. Είναι Διδάκτωρ Δημοσίου Δικαίου του Παντείου Πανεπιστημίου Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών. Επίσης είναι πτυχιούχος του τμ. Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κρήτης (1992), του τμ. Δημόσιας Διοίκησης του Παντείου Πανεπιστημίου Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών (2003), MSc Δημόσιας Πολιτικής του τμ. Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών (2003), MSc Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιώς (2007), MA Leadership Practice του Kingston University/Faculty of Business and Law (2010), απόφοιτος της Σχολής Εθνικής Ασφαλείας (2006) καθώς και της Σχολής Εθνικής Άμυνας (2010). Έχει υπηρετήσει στις Λιμενικές Αρχές Νάξου, Πάτρας, Πειραιά, στη Διεύθυνση Ασφαλείας Ολυμπιακών Αγώνων (Δ.Α.Ο.Α.)/Α.Ε.Α., σε Επιτελικές Υπηρεσίες του Υπουργείου Ναυτιλίας και Αιγαίου/Αρχηγείο Λιμενικού Σώματος-Ελληνικής Ακτοφυλακής (Y.E.N./Δ.Λ.Α., Δ.Ν.ΕΡ., Δ.Τ.Υ., ΔΙ.Π.ΑΜ.-Π.Σ.Ε.Α.) στην Ελληνική Αντιπροσωπεία στην EUROPOL ενώ από την 24-01-2014 έχει αναλάβει καθήκοντα ως Λιμενάρχης στο Κ.Λ.Πάτρας.
«Το Κεντρικό Λιμεναρχείο Πάτρας συνιστά μία από τις πλέον μάχιμες Υπηρεσίες του Λ.Σ.-ΕΛ.ΑΚΤ. καθώς ο λιμένας Πατρών μαζί με αυτόν της Ηγουμενίτσας αποτελούν τις δύο κύριες πύλες επικοινωνίας της Ελλάδας με την Ε.Ε. και όπως είναι ευνόητο υπάρχει μεγάλη επιβατική, οχηματική και εμπορευματική κίνηση.

Η περιοχή δικαιοδοσίας του στο οποίο υπάγονται το Α΄ και το Β΄ Λ/Τ  καθώς και ο Λ/Σ Ναυπάκτου επεκτείνεται στη Στερεά Ελλάδα από το ακρωτήριο Χαλκίς και προς την ανατολή μέχρι την Άκρα Μόρνος στον Κορινθιακό Κόλπο και στην Πελοπόννησο προς την ανατολή μέχρι το λιμένα Ψαθοπύργου και προς δυτικά μέχρι την Άκρα Κουνουπέλι με την αντίστοιχη θαλάσσια ζώνη.

Με 244 στελέχη τα οποία στελεχώνουν τις υπηρεσίες του, τα πλωτά και χερσαία μέσα του καθώς και το Κλιμάκιο Ειδικών Αποστολών δραστηριοποιείται σύμφωνα με το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο που διέπει την αποστολή και τη δράση του Λ.Σ.-ΕΛ.ΑΚΤ. με αρμοδιότητες την ασφάλεια και την υποστήριξη της εμπορικής ναυτιλίας.

Η πρόληψη και η καταστολή του οργανωμένου εγκλήματος στο πλαίσιο της άσκησης δημόσιας και κρατικής ασφάλειας και ειδικότερα η αντιμετώπιση της δράσης οργανωμένων κυκλωμάτων που δραστηριοποιούνται σε διάφορες εγκληματικές δραστηριότητες όπως η παράνομη διακίνηση μεταναστών, το λαθρεμπόριο προϊόντων καπνού και η διακίνηση ναρκωτικών ουσιών είναι μία από τις κύριες αποστολές του με μεγάλο αριθμό επιτυχιών σε αυτό τον τομέα τα τελευταία χρόνια.

Παράλληλα ο έλεγχος για την εφαρμογή των κανονισμών ασφάλειας ναυσιπλοΐας που διασφαλίζουν την τήρηση και τον έλεγχο εφαρμογής των κανόνων ναυτικής ασφάλειας στα πλοία και τις λιμενικές εγκαταστάσεις, των όρων ασφαλούς διαχείρισης των πλοίων, η προστασία  της ανθρώπινης ζωής στη θάλασσα, η εφαρμογή της ισχύουσας νομοθεσίας για την πρόληψη και την καταπολέμηση της ρύπανσης του θαλασσίου περιβάλλοντος, ο θαλάσσιος τουρισμός και η αστυνόμευση της θαλάσσιας αλιείας αποτελούν τον έτερο πόλο της κύριας αποστολής και δράσης του Κ.Λ.Πάτρας με ιδιαίτερα αξιόλογη και σημαντική δραστηριότητα και στον τομέα αυτό.

Το Κ.Λ.Πάτρας θα συνεχίσει να συμβάλει όπως ήδη συμβαίνει με την δραστηριοποίηση του στην ασφάλεια της Ελληνικής κοινωνίας και στην υποστήριξη της εμπορικής ναυτιλίας.»
 
Α΄ Λιμενικό Τμήμα ΡΙΟΥ
Με το ΠΔ 147/1979 συνίσταται το Α΄Λιμενικό Τμήμα με έδρα το Ρίο και δικαιοδοσία που εκτείνεται στις ακτές της Πελοποννήσου ανατολικά μέχρι το Δρέπανο και από δυτικά μέχρι τα όρια του Δήμου Πατρών και της Κοινότητας του Αγ. Γεωργίου. Ασχολούνται κυρίως με τα πλοία της πορθμιακής γραμμής Ρίο – Αντίρριο. Με προϊστάμενο την Σημαιοφόρο Λ.Σ. ΜΠΟΡΤΖΑΡΗ Γαλατεία υπηρετούν σήμερα οι Αρχικελευστές Λ.Σ ΒΕΣΚΟΥΚΗ Σταυρούλα, ΚΟΥΤΣΟΥΡΗΣ Αναστάσιος, ΜΗΤΡΟΥΛΙΑΣ Μιχαήλ , ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ Δημήτριος, ΣΑΒΒΑΣ Παναγιώτης, ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ Αντώνιος, οι Επικελευστές Λ.Σ. ΚΑΡΑΧΑΝΙΔΗΣ Χαράλαμπος, ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ Δήμος,  ΖΑΦΕΙΡΑΚΗΣ Διονύσιος, ΜΗΛΑ Αγγελική, ΜΠΙΡΛΗΣ Βασίλειος, ΤΣΙΟΝΑΚΑΣ Θωμάς, ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ Κων/νος,  ΑΛΠΟΧΩΡΙΤΗΣ Γεώργιος, ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΥ Γεωργία, ΡΟΥΣΣΟΣ Νικόλαος, ΤΖΟΥΡΑΜΑΝΗΣ Χρήστος, ΜΠΕΚΟΥ Λαμπρινή, ΚΛΑΨΗ Αναστασία, ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΣ Σωτήριος και οι Κελευστές Λ.Σ. ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΣ Ευστάθιος, ΒΙΚΑΤΟΣ Κυριάκος, ΑΜΑΝΑΤΙΑΔΗΣ Νικόλαος και ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ Πηνελόπη.

Β΄ Λιμενικό Τμήμα Πάτρας
Με το ΠΔ 158/2005 συνίσταται το Β΄Λιμενικό Τμήμα με έδρα το Κεντρικό Λιμεναρχείο Πάτρας και αρμοδιότητες που εκτείνονται από τις εκβολές του ποταμού Μείλιχου μέχρι τις εκβολές του ποταμού Γλαύκου. Με προϊστάμενο τον Σημαιοφόρο Λ.Σ ΤΕΛΕΜΕ Χριστόδουλο υπηρετούν σήμερα στο Β΄Λ/Τ οι Αρχικελευστές Λ.Σ. ΣΤΑΜΑΤΑΚΗΣ Γεώργιος, ΚΟΥΛΟΓΛΟΥ Γεώργιος, ΤΣΑΓΚΑΝΗΣ Αντώνιος,   ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ Γεώργιος, ΡΑΜΜΟΣ Δημήτριος, ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ Παναγιώτης, οι Επικελευστές Λ.Σ. ΘΕΟΧΑΡΗ Βασιλική, ΤΣΑΤΣΑΡΗΣ Παναγιώτης, ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΥ Βασιλική, ΜΕΣΣΗΝΗΣ Γεώργιος, ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ Χρήστος, ΑΓΓΕΛΗΣ Ευάγγελος, ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ Γεώργιος, ΠΑΛΟΥΜΠΗΣ Σταύρος, ΚΡΙΛΗΣ Σταύρος, ΜΠΑΛΑΣΚΑΣ Ιωάννης, ΑΝΤΙΟΧΟΥ Παναγιώτα, ΠΟΛΥΜΕΡΟΠΟΥΛΟΣ Ανδρέας, ΒΑΡΤΖΙΩΤΗΣ Παύλος, ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ Χρήστος, ΜΥΡΩΝΙΔΗΣ Βασίλειος, ΑΝΔΡΩΝΗΣ Νικόλαος, ΔΟΥΡΟΥ Αγγελική, ΜΠΑΡΖΟΣ Γεώργιος, οι Κελευστές Λ.Σ ΠΑΝΤΕΛΗΣ Νικόλαος, ΜΟΥΡΕΛΑΤΟΣ Νικόλαος, ΚΟΣΙΩΝΗΣ Διονύσιος, ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ Αναστάσιος, ΚΙΟΥΠΛΙΩΤΗΣ Αθανάσιος, ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ Άγγελος και οι Λ/Φ ΨΥΡΡΟΠΟΥΛΟΥ Μαγδαληνή   ΤΣΙΜΠΛΙΔΑΚΗ Ζαφειρία, ΑΥΤΙΑ Γεωργία,  ΝΤΟΥΛΑΣ Ιωάννης  και ΓΚΡΕΚΟΣ Αθανάσιος.

Λιμενικός Σταθμός Ναυπάκτου
Στα τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια της ιστορίας της, από την κάθοδο των Δωριέων μέχρι σήμερα η Ναύπακτος και η ευρύτερη περιοχή της βρίσκεται πάντα στην πρώτη γραμμή του αγώνα και του πολιτισμού. Η ίδρυση της πανάρχαιας καστροπολιτείας χάνεται στα βάθη των αιώνων, όπου είναι δυσδιάκριτα τα όρια μεταξύ της Μυθολογίας και της Ιστορίας. Η επίζηλη στρατηγική της θέση στο στόμιο του κλειστού τότε Κορινθιακού κόλπου ήταν η αιτία να γίνει η Ναύπακτος στη μακραίωνη ιστορική της πορεία το μήλο της έριδας ανάμεσα στους δυνατούς της κάθε εποχής. Το 1407 η Ναύπακτος κυριεύθηκε από τους Ενετούς, γνώρισε περίοδο εξωραϊσμού και ακμής και μεταβλήθηκε σε εμπορικό κέντρο που συναγωνίσθηκε την εμπορική κίνηση της Πάτρας. Την περίοδο αυτή το κάστρο συντηρήθηκε και πήρε τη μορφή με την οποία το γνωρίζουμε σήμερα. Μετά την απελευθέρωσή της ο πληρεξούσιος τοποτηρητής και αδελφός του κυβερνήτη Αυγουστίνος Καποδίστριας και οι διοικητικές, στρατιωτικές και πολιτικές αρχές της επαρχίας και της πόλης ανάπτυξαν σημαντικές δραστηριότητες και διευθέτησαν τη διοικητική και στρατιωτική οργάνωση. Με ψήφισμα της Ε΄ Εθνοσυνέλευσης του 1832 αποφασίσθηκε η εγκατάσταση και παραχώρηση κατοικιών και εθνικής γης σε 500 περίπου Σουλιώτες και άλλους Ηπειρώτες. Με αυτές τις βάσεις η Ναύπακτος και η περιοχή της άρχισε τη νέα περίοδο της ελεύθερης ζωής της μέσα στο νεοελληνικό κρατίδιο προσφέροντας τις υπηρεσίες της στους μεταγενέστερους εθνικο-απελευθερωτικούς και κοινωνικούς αγώνες του Νεότερου Ελληνικού Κράτους. Με το Διάταγμα της 31-8-1949 (ΦΕΚ 202 τ. Α΄ ) η Ναύπακτος χαρακτηρίσθηκε τουριστική πόλη. Επίσης με την Φ. 31\5434\3888 από 18-2-1973 απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού χαρακτηρίσθηκε ως τόπος ιστορικός και ιδιαιτέρου φυσικού κάλλους. 

Με την Υπουργική Απόφαση 11068/ 1977 ιδρύεται Λιμενικός Σταθμός στην Ναύπακτο νομού Αιτωλοακαρνανίας, οι αρμοδιότητες του οποίου καθορίζονται με τις υπ’αριθ.9333/489/8-4-46 και 46418/5336/24-7-1950 αποφάσεων ΥΕΝ και του υπ’αριθ. 260/18-3-1970 Β.Δ.Κανονισμού. Σήμερα, στον Λιμενικό Σταθμό, με προϊσταμένη την Ανθστή Λ.Σ. ΘΩΜΟΠΟΥΛΟΥ Μαρία, υπηρετούν ο Ανθστής Λ.Σ. ΠΑΛΑΙΟΚΩΣΤΑΣ Ιωάννης, ο Αρχ/κστής Λ.Σ ΠΑΓΑΝΙΑΣ Λάμπρος, ο Επικ/στής Λ.Σ ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ Νικόλαος, οι Επικ/στές Λ.Σ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ Νικόλαος, ΦΡΑΓΚΟΥΛΗ Ιωάννα, ΜΠΙΣΤΙΝΤΖΑΝΟΣ Θεμιστοκλής, ΧΡΙΣΤΙΑ Παρασκευή, οι Κελευστές Λ.Σ. ΠΟΛΙΤΟΠΟΥΛΟΣ Χρήστος, ΓΚΟΥΛΟΥΣΗ Αναστασία, οι Λ/Φ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ Παρασκευή, ΠΑΠΑΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ Γεώργιος, ΚΑΛΑΒΡΟΥΖΙΩΤΗ Παναγιώτα, με κύρια καθήκοντα τον έλεγχο της αλιείας και τα θέματα αιγιαλού – παραλίας.

ΠΕΑΛΣ/ΛΙΜΕΝΙΚΗ ΡΟΤΑ/Τ.15

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου